ขอบคุนสิ่งต่างๆ ที่ผ่านเข้ามาแม้ว่ามันจะเป็นช่วงเวลาที่ไม่นานแต่ฉันรู้สึกว่ามันนานมากเหมือนเราจะอยู่ด้วยกันตลอดไปจนแก่เฒ่า แต่ในความเป็นจริงเราเดินไปยังไม่ถึงจุดหมายทั้งๆที่เราเดินขนานกันมาตลอดแต่ วันนี้เราต่างคนต่างเดิน ต่างเลือกทางที่จะไป เทอรู้ไม๊ตั้งแต่ที่ชั้นเลือกที่จะเดินคนเดียวชั้นกลับหยุดเดิน และมองไม่เห้นทางที่จะไป ชั้นเดินม่ายได้ถ้าไม่มีเทอคอยพาชั้นไปเพราะเทอเปนคนพาชั้นเดิน เทอทำให้ชั้นค้นพบว่าเราต้องก้าวไปข้างหน้าแล้วอย่าหันหลังกลับมา แต่ตอนนี้ชั้นกำลันหันมามองหาเทอ ที่หายไปและชั้นก้อยังไม่เจอเทอ ม่ายเจออีกแล้ว เพราะเทอไม่คิดจะหันมามองที่ชั้นอีก ชั้นอาจจะไม่ใช่คนที่ดีที่สุดสำหรับเทอ แต่ชั้นมั่นใจว่าชั้นรักเทอมากที่สุด และชั้นเชื่อว่าเทอยังไม่ไปไหนเพราะฉันคิดถึงเทอตลอดเวลา แต่ภาพเทอมันกลับกลายเป็นอดีตมันอยู่ในความทรงจำ มันม่ายได้เป็นความจิง...
ขอบคุนอีกครั้งที่หยุดที่ชั้นและเลือกที่จะอยู่เคียงข้างชั้นมาตลอดเทอจะเป็นคนรักที่ดีที่สุดของชั้นเสมอไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหน ชั้นคิดเสมอว่าเรายังม่ายตายจากกัน ชั้นจะยืนมองเทอจากตรงนี้และดีใจกับความสำเร็จของเทอ ชั้นจะยิ้มเมื่อเทอยิ้ม ชั้นจะทุกข์เมื่อเทอร้องไห้และเหนื่อย ชั้นจะเป็นกำลังใจให้เทอเวลาที่เทอเจอเรื่องร้ายๆ และชั้นจะยังคงรอเทอเสมอ ไม่ว่าเทอจะอยู่ที่ไหน...ชั้นรักเทอที่สุด